سوزی دنیسون، در مقاله ای که بر روی وب سایت شورای روابط خارجی اروپا درباره انتخابات پارلمان اروپا منتشر شد، نوشت: شاید اکنون که نتایج رسمی انتخابات پارلمان اروپا به ثبت رسیده، سه نکته در این انتخابات مورد توجه قرار گرفته باشد.

اول، مشارکت 51 درصدی در مقایسه با 42 درصد در سال 2014، میزان مشارکت بالاتر از انتظار بود: رای دهندگان این رویداد را به منزله لحظه ای تعیین کننده برای توسعه اتحادیه اروپا در نظر می گیرند.

دوم، احزاب مختلف در موقعیت های مختلفی مزایای این مشارکت را به دست آوردند. اگرچه به طور کلی چپ و راست میانه کرسی ها را از دست دادند اما هر دو همچنان روایات ملی مثبتی برای گفتن از این انتخابات دارند. احزاب سوسیالیست موفقیت‌های بزرگی را در اسپانیا و هلند به دست آوردند، دموکرات مسیحی‌ها در آلمان در جایگاه نخست قرار دارند و دموکراسی جدید در یونان نتایج خوبی داشت. اما در سطح طرفداری از اروپا بزرگ ترین دستاوردها را لیبرال ها و سبزها داشتند که قرار است در پارلمان جدید اروپا اشخاص مهم و بانفوذ را بر سر قدرت بیاورند.

و سوم، بر خلاف برخی پیشبینی ها هیچ موجی از حمایت از راست افراطی و احزاب ضد اروپایی به راه نیفتاد. آنها که سهم نسبتا کمی از آراء را به دست آوردند، اکنون حدود یک سوم کرسی های پارلمان اروپا را در اختیار خواهند گرفت اما این امر چشم انداز سیاسی اروپایی را به لرزه در نمی‌آورد. در کشورهایی که آنها در جایگاه اول قرار گرفتند – فرانسه، مجارستان، ایتالیا- نتایج انتخابات با پیش بینی‌های نظرسنجی ها چندان مطابقت نداشت. حزب تجمع ملی فرانسه به رهبری مارین لوپن، حتی در مقایسه با انتخابات سال 2014 آرای کمتری را به دست آورد. در 23 کشور از 28 کشور عضو اتحادیه بیشترین سهم آراء متعلق به یک حزب طرفدار اروپا بود.

انتخابات سال 2019 درباره جو سیاسی اروپا چه می گوید؟ اول، یک عامل بزرگ که در پس تمامی این تحولات قرار دارد تمایل به تغییر است. در یک نظر سنجی طرفدار اروپا که به سفارش شورای روابط خارجی اروپا در فوریه  2019 انجام شد، YouGov از رای دهندگان سوال کرد که آیا نظام های سیاسی ملی و اروپایی خوب کار کرده اند یا شکست خورده اند. بیش از سه چهارم از 50 هزار شرکت کننده گفتند که یکی یا هر دوی آنها شکست خورده اند. دو سوم پاسخ دهندگان مطمئن نبودند که زندگی فرزندان شان از زندگی خودشان بهتر خواهد شد.

فارغ از این که این رای دهندگان در انتخابات از چه کسی حمایت کردند، ظاهرا نشان دادند که از وضعیت کنونی رضایت دارند. در هر یک از مبارزات انتخاباتی در سطح ملی، احزابی بهترین نتایج را به دست آوردند که در استدلال برای این که اروپا می تواند متفاوت باشد، موثرتر عمل کرده بودند. در بلژیک، دانمارک، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایرلند، هلند و پرتغال این تمایل برای تغییر الهام بخش موج سبز بود. وعده ایجاد یک اروپای متفاوت و عادلانه تر پیروزی های بزرگی را برای احزاب سوسیالیست در هلند، رومانی و اسپانیا رقم زد. اما در عین حال این وعده – در نهایت- نابود نکردن اتحادیه اروپا بلکه واداشتن آن به «اتخاذ یک رویکرد مبتنی بر درک عام»  بود که پیروزی تجمع ملی و لیگ ایتالیا به رهبری ماتیو سالوینی را رقم زد.

این حس گسستگی از این نظام سیاسی در کنار بدبینی به آینده پروژه اروپایی – آن طور که یک نظرسنجی مجزا که در آوریل 2019 توسط YouGov برای شورای روابط خارجی اروپا انجام شد نشان داد، اغلب رای دهندگان اتحادیه اروپا معتقدند که ممکن است این اتحادیه در 10 یا 20 سال آینده فروبپاشد- آرای رای دهندگان اروپایی را به شکلی اساسی تغییر داد. این امر حالا که تصمیم های رای دهندگان بیشتر از این که بر اساس وفاداری به حزب اتخاذ شود، مساله محور شده است، به شکلی باورنکردنی متزلزل شده است.

در حل حاضر چالش بزرگ یک چالش فراحزبی طرفدار اروپایی است. چطور باید به تقاضاهای رای دهندگان غیر قابل پیش بینی و تغییر محوری پاسخ داده شود که به سیاستگذاران اروپایی فرصت دادند تا اثبات کنند که اروپا اکنون قادر به انجام اصلاحات است؟ در زمان های مختلف به معیارهای متفاوتی نیاز است: پارلمان اروپایی اکنون باید فراتر از روش های کاری تثبیت شده‌اش اقدام کند. ائتلاف بزرگ دموکرات مسیحی ها و سوسیال دموکرات ها برای اولین بار در تاریخ تقریبا 70 ساله پارلمان اروپایی اکثریت آرای تلفیقی را از دست داد. بنابراین تمامی ائتلاف های اکثریت ممکن در این پارلمان متوازن و به دقت تقسیم شده به یک جهش تخیل نیاز دارند.

ممکن است این چالش عبارت باشد از بیان نیاز به ایجاد ائتلاف های پایدار. شاید اکنون برای پیشرفت اتحادیه اروپا در خصوص مسائلی که رای دهندگان نشان داده اند عمیقا برایشان مهم است– از تغییر آب و هوا تا عدالت، ایمنی در جهان آشفته – لازم باشد که احزاب سیاسی به روش های بدیع فکر کنند؛ تشکیل اتحادهای کوتاه مدت در خصوص سیاست های کلیدی و تعویض شرکا در زمانی که نیاز به اجماع مستلزم آن باشد. شاید، آنها باید فراتر از محدودیت های گروه های سیاسی سنتی فکر کنند و به دنبال حمایتی فراتر از جریان اصلی تحلیل رفته باشند- در جایی که دیدگاه ها درباره مسائل مختلف همگرایی دارد.

به طور خلاصه، شاید لازم باشد سیاستمداران اروپایی بی پرواتر باشند. اگر اعضای پارلمان اروپایی این طرز عملکرد را بپذیرند این پارلمان بسیار متفاوت به نظر خواهد آمد اما این امر می تواند به ایجاد تغییری منجر شود که رای دهندگان خواهانش بوده اند.