شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: کارشناس مسائل آمریکا گفت: در هفته‌های اخیر، سیاست ایالات متحده در قبال ونزوئلا با چرخشی آشکار به سمت ابزارهای سخت تعریف شده است. مطابق گزارش‌های رسانه‌ای، کاخ سفید در دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، گزینه‌های عملیات نظامی «علیه کارتل‌های مواد مخدر» را بررسی کرده و حتی حمله مرگبار به یک قایق مظنون در مسیر خروج از ونزوئلا را سرآغاز مرحله‌ای تازه از کارزار خود معرفی کرده است. این رویکرد با اعزام تجهیزات قابل‌توجه نظامی به حاشیه کارائیب، از ناوهای مجهز به موشک‌های کروز و زیردریایی تهاجمی تا استقرار جنگنده‌های اف-۳۵ در پورتوریکو، تقویت شده و با برچسب‌گذاری «نارکو-تروریست» بر نیکولاس مادورو و دو برابر کردن جایزه برای دستگیری او تکمیل می‌شود.
هرچند ترامپ در پاسخ به پرسش‌ها درباره «تغییر رژیم» گفت «درباره آن صحبت نمی‌کنیم»، اما با پیوند زدن ونزوئلا به مأموریت ضد مواد مخدر، عملاً راهبرد «فشار حداکثری» را در قالبی امنیتی-نظامی بازتعریف کرده است. در سطح منطقه‌ای، بازگشت مفهوم قدیمی «دیپلماسی کشتی جنگی» در حیاط خلوت آمریکا، از یک‌سو حامل پیام بازدارندگی برای کاراکاس و متحدانش است و از سوی دیگر، خطر لغزش به سمت درگیری‌های نیابتی و فرسایشی را افزایش می‌دهد. در سطح ساختاری نیز، تلفیق ملاحظات داخلی آمریکا از جمله دستور کار «سخت‌گیری علیه قاچاق مواد مخدر» با محاسبات ژئوپلیتیکیِ کنترل بر منابع انرژی و مسیرهای نفوذ، نشان می‌دهد پرونده ونزوئلا صرفاً یک موضوع جنایی-امنیتی نیست، بلکه بازتابی از رقابت قدرت‌های بزرگ و آزمون تاب‌آوری نظم منطقه‌ای آمریکای لاتین است؛ نظمی که هر بار با تشدید بحران، فرصت و تهدیدی هم‌زمان برای بازیگران فرامنطقه‌ای و منطقه‌ای می‌آفریند.

شورای راهبردی آنلاین – کفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل بین‌الملل گفت: اروپا امروز بیش از همیشه نیازمند یک راهبرد واحد است؛ بدون چنین راهبردی، نه‌تنها صلحی به دست نخواهد آمد، بلکه خود اروپا به صحنه اصلی پیامدهای این جنگ تبدیل خواهد شد.
حدود هشت ماه از بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید می‌گذرد؛ بازگشتی که بسیاری آن را نقطه عطفی برای پایان دادن به جنگ اوکراین می‌دانستند. ترامپ در جدیدترین تلاش های خود برای «پایان سریع جنگ» تلاش کرد تا از طریق دو مسیر موازی، یکی مذاکره مستقیم با ولادیمیر پوتین در آلاسکا و دیگری رایزنی گسترده با سران اروپایی در واشنگتن، مسیر صلح را هموار سازد. اما امروز روشن شده است که این معادله پیچیده‌تر از آن است که رئیس‌جمهور آمریکا تصور می‌کرد. دیدار با پوتین نه‌تنها امید به توافق را تقویت نکرد، بلکه سختی‌های کار را بیشتر نمایان ساخت؛ و دیدار با رهبران اروپایی نیز نشان داد که اروپا در موضوع اوکراین بیش از هر زمان دیگری دچار شکاف و چنددستگی است. در این میان، امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه با ابتکار اعزام نیروهای اروپایی به اوکراین، آتش اختلافات درون اروپا را شعله‌ور کرده است؛ ابتکاری که با واکنش‌های تند متحدان و مخالفان روبه‌رو شده و پرسش‌های مهمی درباره سرنوشت جنگ یا صلح اوکراین پیش‌روی جامعه بین‌المللی قرار داده است.

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل چین گفت: رزمایش بزرگ چین در سوم سپتامبر، همزمان با هشتادمین سالگرد پایان جنگ جهانی دوم، فراتر از یک رویداد نظامی ساده، در معادلات ژئوپلیتیکی جهان امروز از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. حضور ولادیمیر پوتین، مسعود پزشکیان و کیم جونگ اون در کنار شی جین‌پینگ، نه تنها جلوه‌ای از همگرایی قدرت‌های غیرغربی در برابر فشارهای ایالات متحده و ناتو است، بلکه بازتابی از تلاش پکن برای تثبیت موقعیت خود به عنوان بازیگری تعیین‌کننده در نظم جهانی محسوب می‌شود. در بین ۲۶ نفر از رهبران خارجی شرکت‌کننده در این رژه هیچکدام از سران غربی به غیر از روبرت فیکو، نخست وزیر اسلواکی حضور ندارند. هم چنین الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس، پرابوو سوبیانتو، رئیس جمهور اندونزی، الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان و وو وُن‌شیک، سخنگوی مجمع ملی کره جنوبی نیز حضور خواهند داشت. «لی جونهوا» معاون دبیرکل سازمان ملل متحد نیز به نیابت از این نهاد در این مراسم حضور دارد. این رزمایش، که یکی از بزرگ‌ترین مانورهای نظامی تاریخ معاصر چین به شمار می‌رود، به نمایش آخرین فناوری‌های دفاعی و هجومی اختصاص دارد؛ از جمله سامانه‌های تسلیحاتی هایپرسونیک و شبکه‌های ارتباطی پیشرفته که قابلیت آن‌ها می‌تواند توازن قوا در شرق آسیا و حتی جهان را تغییر دهد.
این رویداد، نه فقط یک نمایش قدرت نظامی بلکه ابزاری برای بازدارندگی و دیپلماسی است. چین در شرایط فشارهای روزافزون اقتصادی و دیپلماتیک، با برگزاری چنین رزمایش‌هایی نشان می‌دهد که توان مدیریت بحران‌ها و تغییر معادلات منطقه‌ای را در اختیار دارد. در واقع، پکن از این فرصت بهره می‌برد تا هم به متحدان پیام اعتماد بدهد و هم به رقبا هشدار دهد که شرق آسیا دیگر تحت سیطره آمریکا نیست.

شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل آمریکای لاتین گفت: نگاه دولت ترامپ به آمریکای جنوبی اساساً با بدبینی و خصومت ایدئولوژیک نسبت به نظام‌های سوسیالیستی تعریف شده است. همان‌گونه که ایالات متحده طی دهه‌های گذشته در کوبا، نیکاراگوئه و شیلی سیاست تغییر رژیم را پیگیری کرده بود، در ونزوئلا نیز چنین رویکردی دنبال می‌شود.
اعلام جایزه ۵۰ میلیون دلاری وزارت دادگستری آمریکا برای دستگیری نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا و هم‌زمانی آن با اعزام ناوهای جنگی به آب‌های کارائیب، بار دیگر سایه بحران نظامی و امنیتی را بر آمریکای لاتین سنگین‌تر کرده است. واشنگتن با طرح ادعاهایی درباره ارتباط مادورو با کارتل‌های مواد مخدر، تلاش دارد روایتی امنیتی ـ تروریستی از بحران ونزوئلا بسازد؛ روایتی که می‌تواند بستر حقوقی و سیاسی لازم را برای مداخله مستقیم ایالات متحده در آمریکای جنوبی فراهم کند. این اقدام نه‌تنها با مخالفت دولت ونزوئلا، بلکه با هشدار برخی دولت‌های منطقه، از جمله کلمبیا، مواجه شده است؛ کشوری که رئیس‌جمهورش به صراحت اعلام کرده حمله نظامی به ونزوئلا، تکرار فاجعه سوریه در آمریکای لاتین خواهد بود.

شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل بین‌الملل گفت: دیپلماسی معامله‌محور و آمرانه ترامپ، بدون توجه به پیچیدگی‌های جهان چندقطبی، محکوم به شکست است و صلح پایدار در اوکراین تنها با همکاری اروپا و احترام به حقوق بین‌الملل ممکن خواهد بود.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، با رویکردی معامله‌محور و با هدف پایان دادن سریع به جنگ اوکراین، فشار بر اروپا را برای پذیرش مسئولیت اصلی تضمین‌های امنیتی این کشور افزایش داده است. بر اساس گزارش پولیتیکو، مقامات ارشد پنتاگون در دیدار با وزرای دفاع کشورهای اروپایی تأکید کرده‌اند که آمریکا نقش حداقلی در این زمینه ایفا خواهد کرد و بار اصلی بر دوش اروپا خواهد بود. این رویکرد، که در نشست ۱۸ اوت در واشنگتن با حضور سران اروپا و ولودیمیر زلنسکی نمایان شد، نشان‌دهنده شکاف عمیق در روابط فراآتلانتیکی است. اروپا، نگران از کاهش تعهدات آمریکا به ناتو و تحمیل صلحی شکننده، به دنبال استقلال امنیتی و تقویت دیپلماسی خود است.