شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: تنش اخیر میان دهلی نو و اسلام‌آباد بر سر «پیمان آب‌های ایندوس» و همچنین داده‌های اقلیمی که نشان‌دهنده تحلیل رفتن منابع آب شیرین در نقاط مختلف جهان هستند، نشان می‌دهند که منابع آبی فراملیتی در قرن بیست‌ویکم به‌سرعت از یک موضوع فنی و توسعه‌ای به یک متغیر راهبردی و حتی امنیتی تبدیل شده‌اند.

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: تحلیلگر مسائل بین‌الملل گفت: اعمال تعرفه ۵۰ درصدی آمریکا بر کالاهای صادراتی هند، نه تنها مناسبات اقتصادی دو کشور را به شدت تحت تأثیر قرار داده، بلکه مسیر تازه‌ای را در سیاست خارجی دهلی‌نو گشوده است.
در حالی که واشنگتن این اقدام را به‌عنوان «تنبیه» هند به دلیل خرید نفت از روسیه توجیه کرده، دولت نارندرا مودی آن را غیرمنصفانه خوانده و بر ضرورت تضمین امنیت انرژی کشورش تأکید کرده است. اما واکنش هند صرفاً به موضع‌گیری‌های لفظی محدود نمانده است؛ سفر مودی به چین و شرکت در اجلاس سازمان همکاری شانگهای، عملاً در راستای چرخشی راهبردی به سوی شرق قابل ارزیابی است. هم‌زمان، رفت‌وآمدهای دیپلماتیک میان سه قدرت آسیایی سرعت گرفته است: وزیر خارجه چین به دهلی‌نو سفر کرده، همتای هندی او راهی مسکو شده و مودی نیز در دیدار با رهبران پکن، پیام آشکاری از تمایل هند به همکاری نزدیک‌تر با روسیه و چین ارسال کرده است. در این میان، بی‌پاسخ ماندن چندین تماس تلفنی ترامپ از سوی نخست‌وزیر هند، نشان می‌دهد که دهلی‌نو در برابر فشارهای واشنگتن در حال بازتعریف اولویت‌های سیاست خارجی خود است. بسیاری از تحلیلگران بر این باورند که اقدامات اخیر هند نه صرفاً واکنشی کوتاه‌مدت، بلکه نشانه‌ای از شکل‌گیری موازنه‌ای تازه در معادلات قدرت در آسیا است.

شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: تحلیلگر مسائل بین‌الملل گفت: توافق تجاری اخیر میان آمریکا و اتحادیه اروپا، که در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۵ در اسکاتلند به امضا رسید، به ظاهر از یک جنگ تعرفه‌ای تمام‌عیار جلوگیری کرده است. با این حال، این توافق که با فشارهای دونالد ترامپ و تهدید به افزایش تعرفه‌ها تا ۳۰ درصد شکل گرفت، بیش از آنکه نشانه‌ای از همکاری متقابل باشد، نمایانگر سلطه اقتصادی آمریکا بر اروپا است. تعهد اتحادیه اروپا به خرید ۷۵۰ میلیارد دلار انرژی و سرمایه‌گذاری ۶۰۰ میلیارد دلاری در آمریکا، در کنار پذیرش تعرفه ۱۵ درصدی بر اکثر صادرات محصولات اروپایی، پرسش‌هایی جدی درباره استقلال اقتصادی اروپا و پیامدهای آن بر اقتصاد جهانی مطرح می‌کند. آیا این توافق به‌معنای ثبات تجاری اروپا است یا به‌نوعی تسلیم شدن راهبردی در برابر آمریکا است که شکاف‌های موجود در نظم جهانی را تعمیق خواهد کرد؟

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: بیست‌وپنجمین نشست سران سازمان همکاری شانگهای در تیانجین چین را می‌توان یکی از مهم‌ترین رخدادهای سال‌های اخیر در معادلات قدرت جهانی دانست. چین با میزبانی چشمگیر و اعلام ابتکارات مختلف اقتصادی و سیاسی، تلاش کرد تصویری از گذار تدریجی از نظم مالی غرب‌محور ارائه دهد. حضور رهبران روسیه، هند و کشورهای آسیای مرکزی نیز نشان داد که ایده چندقطبی‌گرایی دیگر تنها در حد شعار نیست، بلکه در قالب همکاری‌های اقتصادی و نهادی در حال پیگیری است. هم‌زمانی نشست شانگهای با رژه نظامی در پکن به مناسبت هشتادمین سالگرد پیروزی چین بر ژاپن نیز تلفیق راهبرد «قدرت سخت–قدرت نرم» را در عرصه بین‌المللی نمایان کرد.

شورای راهبردی آنلاین: رئیس شورای راهبردی روابط خارجی در پاسخ به این سوال که هدف رژیم صهیونیستی از تجاوز به قطر را چگونه تفسیر می‌کنید، ضمن محکوم کردن تجاوز رژیم منحوس اسراییل به خاک کشوری که نقش میانجی را در توقف حملات اسراییل به غزه بازی می‌کند گفت: پیش از جنگ ۱۲ روزه، در دیداری که با نخست وزیر محترم قطر داشتم، ضمن تشریح اهداف آمریکا و رژیم صهیونیستی برای کل منطقه، به او گفتم ما همه در یک قایق هستیم و شما باید خطر را جدی تلقی کنید.

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: کارشناس مسائل آمریکا گفت: در هفته‌های اخیر، سیاست ایالات متحده در قبال ونزوئلا با چرخشی آشکار به سمت ابزارهای سخت تعریف شده است. مطابق گزارش‌های رسانه‌ای، کاخ سفید در دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، گزینه‌های عملیات نظامی «علیه کارتل‌های مواد مخدر» را بررسی کرده و حتی حمله مرگبار به یک قایق مظنون در مسیر خروج از ونزوئلا را سرآغاز مرحله‌ای تازه از کارزار خود معرفی کرده است. این رویکرد با اعزام تجهیزات قابل‌توجه نظامی به حاشیه کارائیب، از ناوهای مجهز به موشک‌های کروز و زیردریایی تهاجمی تا استقرار جنگنده‌های اف-۳۵ در پورتوریکو، تقویت شده و با برچسب‌گذاری «نارکو-تروریست» بر نیکولاس مادورو و دو برابر کردن جایزه برای دستگیری او تکمیل می‌شود.
هرچند ترامپ در پاسخ به پرسش‌ها درباره «تغییر رژیم» گفت «درباره آن صحبت نمی‌کنیم»، اما با پیوند زدن ونزوئلا به مأموریت ضد مواد مخدر، عملاً راهبرد «فشار حداکثری» را در قالبی امنیتی-نظامی بازتعریف کرده است. در سطح منطقه‌ای، بازگشت مفهوم قدیمی «دیپلماسی کشتی جنگی» در حیاط خلوت آمریکا، از یک‌سو حامل پیام بازدارندگی برای کاراکاس و متحدانش است و از سوی دیگر، خطر لغزش به سمت درگیری‌های نیابتی و فرسایشی را افزایش می‌دهد. در سطح ساختاری نیز، تلفیق ملاحظات داخلی آمریکا از جمله دستور کار «سخت‌گیری علیه قاچاق مواد مخدر» با محاسبات ژئوپلیتیکیِ کنترل بر منابع انرژی و مسیرهای نفوذ، نشان می‌دهد پرونده ونزوئلا صرفاً یک موضوع جنایی-امنیتی نیست، بلکه بازتابی از رقابت قدرت‌های بزرگ و آزمون تاب‌آوری نظم منطقه‌ای آمریکای لاتین است؛ نظمی که هر بار با تشدید بحران، فرصت و تهدیدی هم‌زمان برای بازیگران فرامنطقه‌ای و منطقه‌ای می‌آفریند.